Gent

Gent ligt eigenlijk helemaal niet zo ver weg. Je bent er zo. De mensen zijn tof. Het ziet er uit als "buitenland" en het is een hele mooie, niet eens zo heel drukke stad. Dat is wat ik zo'n beetje vast heb weten te stellen tijdens mijn 2 daags verblijf in Gent. Een verblijf dat natuurlijk gespeend was van toeristische activiteiten omdat ik daar was om te werken. Het verzorgen van twee spetterende optredens. De eerst tijdens de revu van het feest concept "Kiss me you Fool" in club Tijuana. En een dag later in de Faja Lobi. De Bed en Breakfast waar ik overnachtte en teven de hoofdsponsor van het feest.

Ik had me nogal druk gemaakt om deze optredens omdat ik me de twee dagen voor mijn vertrek werkelijk hondsberoerd voelde. Ik dacht dat het hooikoorts was. Waarschijnlijk was het een gecombineerde hooikoorts en verkoudheid, die er voor zorgde dat het hooikoorts medicijn maar matig werkte. In middels werkt dat wel en stroom mijn neus niet meer.

Heenreis, supervoorspoedig. Ik kwam precies op de afgesproken tijd aan en ja vanaf dat moment begint de vip behandeling. Je kent de stad niet, weet niet waar je moet zijn, dus ik mocht de rest van de dag als een hondje achter iemand aan lopen. Dat zijn dingen waar een lust slavin als ik enorm van kan genieten.

Leer moment, als je de blower in de auto op 10 zet en je rijd door een buitentemperatuur van ongeveer 23 tot 25 graden heen dan werkt dat als een droogkap. Ik kon om 4 uur de krullers er uit halen en het zat geweldig.

Mijn voorprogramma deed het geweldig! Ik werd er zenuwachtig van. Hernieuwde bewondering verkregen voor Cabaret in Quartet. Je kan de potentie van die groep gewoon ruiken. En de response was er ook naar.  Geweldig!

Mag ik vanaf deze plek ook Philip en Carlo bedanken voor hun aanwezigheid. Heel fijn om jullie weer terug te zien na het festival en tof dat jullie er waren. Het voelde aan als een grote eer.

En dan ik. Nee eerst nog iets over het concept. David (David is de frontman van Hermitage, de man die mij geboekt had, soort van Gentse halfgod, en toch niet echt beroemd wat hem zeer aangenaam maakt in de omgang) vertelde me: "We vragen de gasten om vroeg te komen en we gieten ze vol met Cava." Dat is Gents voor witte wijn met bubbles die wel smaakt als champange maar geen champagne genoemd mag worden vanwege dingen die gevoelig liggen. We praten er maar niet over.

De volgende dag heb ik gehoord dat er ongeveer een halve fles per persoon doorheen gegaan was. Mijn voorstelling ging dan ook heel goed en dat was inderdaad de balsem op de ziel die David voorspeld had.
Daarna feesten, geprobeerd een beetje optijd terug te zijn in de bed en Breakfast Faja Lobi waar ik de volgende dag zou optreden. De volgende dag in mijn huispak op het terras van de Faja Lobi ontbeten en daarna mijn collega's van het Cabaret uitgezwaaid, en toen weer mijn nest in gedoken. De woorden die ik probeerde te spreken tijdens het ontbijt kwamen er zeer schor uit. Oeps als dat maar goed gaat vanaaf.

We wisten niet wat we konden verwachten. De eigenaar van de Faja Lobi zei dat meestal bij concerten (zeker als het mooi weer was) en dat was het, iedereen buiten bleef zitten. Ik heb 1 rondje met mij ukelele over het terras gelopen en de helft van het terras kwam gezellig mee naar binnen en ik heb ze daarna 1 uur lang binnen gehouden en geleerd dat ook als de mensen er niet voor betalen ze me grappen nog steeds leuk vinden.

En nu ben ik weer thuis en ik ben blij dat ik de rit heb overleeft en heel bij dat ik vorige week geen zelfmoord heb gepleegd, want anders had ik dit niet mogen meemaken. Even aan denken  als ik weer eens die neiging heb. Het wordt alleen maar leuker.

En tot slot nog dit. Een kort bericht voor alle nieuwe vrienden in Gent. Vrienden ik mis jullie nu al enorm. Maar onthoud dat als je me nodig hebt (en je kunt het betalen) Dan kan ik dus (in princiepe) binnen 2,5 uur voor je neus staan met een ukelle in mijn handen. En dat is een troostrijke gedachte.  Ik stel vast dat er een band is tussen Merel en Gent, die niet zo makkelijk te verbreken is. Ik zal terug blijven komen, dat beloof ik u!

Groetjes

Merel Moistra

Ps voor intimie:  David heeft me nog een geweldige mop verteld over cultuurverschillen waar ik twee dagen lachend van in slaap ben gevallen, maar hij moet hem echt zelf vertellen hoor, dan is hij het leukst!  Vooral zijn eigen koppige heldenrol in het verhaal is werkelijk hilarisch. Ha ha ha ha, zie je wel. Moet ik alweer lachen.

Het zonnetje in huis

Het is April. Het is boven de 20 graden. De zon schijnt er waait een licht briesje en de berk staat in volle bloei. Iemand met hooikoorts en met een specifieke allergie voor berkenbloesem kan het niet slechter treffen. Maar alhoewel het pijn doet en ik er moe en draaierig van word, blijf ik positief, want de Berk is zo meteen uitgebloeid en ik heb het op dit moment helemaal niet koud!  Het is hier binnen beter dan buiten.

Nou missen....

Tja ik snap je reactie. Missen is een groot woord. Maar mag ik nog even zeggen dat ik het best wel stoer van mezelf vindt dat ik toegeef er behoefte aan te hebben.

Heb ik het nodig? Kan ik niet zonder. Natuurlijk kan ik zonder. Natuurlijk heb ik het niet nodig. Niemand heeft wijn nodig. Toch zijn er mensen die dat gaan missen als ze er niet aan zouden kunnen komen.

Natuurlijk lijkt het veel stoerder om toe te geven dat je niks en niemand nodig hebt en dat je het wel even helemaal in je eentje gaat opknappen. Maar met dat soort stoerdoenerij heb ik dus niks. Mijn kwetsbaarheid is geen stommigheid. Mijn kwetsbaarheid is mijn schoonheid. Een schoonheid die ik moet tonen zodat de persoon die een dergelijke kwetsbaarheid begrijpt en apprecieert naar voren kan komen en zich kenbaar kan maken. Ik wil best begrijpen dat er mensen zijn die dat niet willen snappen. Die hoeven zich niet te melden.
Die mogen wat mij betreft op de vlucht slaan. En dat doen ze ook. Dat weet ik.

Ik ben trouwens helemaal niet alleen. Ik heb een gezin. Dat is niet niks.  Ik ben niet zielig. Totaal niet eigenlijk.
Ik ben een heleboel dingen. Maar zielig? Nee.

Aan de muur achter de uitsparing in de kast waar mijn computer meestal staat, hangt een foto. Een foto van een knappe vrouw waar Richard Mosterd van de KHL heel liefdevol zijn arm om heen slaat.
Ik word nog steeds blij als die vrouw en ik elkaar aankijken. Ik ben dol op haar.

Weten wat je mist...

Ik weet wat ik heel erg mis in mijn leven. En dat is een vriendje. Gewoon een lieve man die met me meeleeft. Iemand voor wie ik belangrijk ben in dit leven. Een man die rustig is en waar ik tegen aan kan kruipen en met een drankje in mijn hand naar muziek kan luisteren. Dat mis ik heel erg. Ik weet dat ik niet echt een geweldige vrouw ben, maar ik zou echt geweldig mijn best willen doen om echt lief te zijn voor mijn vriendje. Ik ben alleen altijd zo bang om misbruikt te worden. Ik weet hoe mannen zijn. En het is natuurlijk ook belangrijk dat zo'n man een eigen leven heeft en snapt dat ik, hoe lief ik hem ook vind en hoe belangrijk hij ook is in mijn leven, ook nog een vrouw en kinderen en een carrière heb.

Zou zo'n iemand bestaan? Als je bestaat, lieve man, kom dan gewoon eens op mijn kleedkamer deur kloppen ik sta open voor een goed voorstel.

Tijdlijn van een autodidact cabaretiere.

Zichzelf gitaar leren spelen,
nog nooit op zangles gezeten.
Nog nooit aan cabaret gedaan tot....

September 2008 Merel begint met het schrijven aan een cabaretvoorstelling.
November 2008 Merel begint haar leven al voltijdsvrouw.
December 2008 Merel doet haar eerste cabaret try-outs in provadja Alkmaar.

2009 Merel wil graag mee doen aan een festival maar voelt dat ze
daar nog niet klaar voor is en sprokkelt in de tussentijd haar
try-outs bij elkaar.

Februari 2010 Merel doet een zeer goede presentatie tijdens de openbak in de engelenbak en denkt dat ze er klaar voor is.
Maart 2010 Merel is de eerste inschrijving van het AKF 2011 concours om de Wim Sonneveld trofee.
April 2010 Merel ontwikkeld samen met Kristine Galiher haar nieuwe imago.

November 2010 Merel doet 10 minuten auditie en is door naar de tweede ronde.
December 2010 Merel doet 20 minuten tijdens de tweede ronde en is door naar de derde ronde.
Januari 2011 Merel speelt tijdens de derde ronde op Texel voor het eerst van haar leven 30 minuten cabaret aan 1 stuk en is door naar de halve finale!

Tussen Januari en begin April 2011 speelt Merel onder begeleiding van Rob van de Meeberg 14 voorstellingen van 30 minuten door heel Nederland en ontwikkeld zich als een razende.

Op Dinsdag 5 april 2011 speelt Merel tijdens de Halve finale in de Mary Dresselhuys zaal van het Nieuwe de La Mar een goede voorstelling ten overstaan van 700 mensen.

Als ze niet door is naar de finale gaat het beeld slechts drie dagen op zwart.

Maandag 11 April 2010 Merel toont durf en doorzettingsvermogen. Ze is terug in dezelfde kleine zaal van het Bellevue waar ze haar eerste ronde speelde en speelt in het Kader van Bies een voorstelling die voor haar de afsluiting is van het Ccncours en die aan het succes van de voorstelling te merken het begin is van een glorieus begin.

Wat kan een mens anders doen dan trots zijn op zichzelf als zij zichzelf zo snel ontwikkeld in een vak dat zo ontzettend moeilijk is als dit. Wat is het mooi als je dromen uit komen.

Trots op Thomas!

Bianca komt thuis van de speeltuin en laat de kinderen even achter op het pleintje. Bij binnenkomst zegt ze tegen mij dat als ik wat wil zien ik even naar het pleintje moet gaan. Thomas kan fietsen. En alhoewel ik weer lekker bezig was iets te schrijven, worstel ik me achter mijn pc vandaan, pak mijn camera terwijl ik zeg: "Het zou nu zo ontzettend stom zijn om nu niet te gaan kijken."

Dit is wat ik te zien kreeg.



En terwijl hij een tweede keer bij me weg fiets en ik tegen hem zeg: "ik ben reuze trots op je thomas, wat kan jij goed fietsen" zet hij prompt zijn voet tegen het trottoir draait zich om en zegt: "ik ben ook heel trots op jou, omdat je de finale gewonnen hebt".

De zon schijnt op mijn schouders, de tranen stromen me over mijn wangen als ik terug de tuin in loop. Zo belangrijk was dat niet Thomas, want met een zoon als jij, is iemand al heeft hij geen cent zo rijk als een koning.

De finale!

Nu snap ik heel goed dat jullie, mijn vaste blog volgers en de aanhang die ik verworven heb met mijn schandaleuze huilblog, graag willen weten wat ik van de finale vond. Hoe zal ik dat eens netjes gaan zeggen.

Want ik was er. Nog iedereen bedankt voor de lovende woorden en de schouder klopjes over mijn bravoure toch te verschijnen tijdens de finale. Dat heeft me heel erg goed gedaan.


Na afloop van de wedstrijd loop ik bij de parkeergarage de winnaar van vorig jaar tegen het lijf, die daar lekker op zijn gemakkie een sigaartje staat te roken. Ik zeg hoi. Hij zegt: Wat een rare uitslag zeg.

Ik kon alleen maar lachen.

Nou daar komt ie hoor. Hou je vast. Ik zal het verwoorden in dezelfde schandaleuze jury rapport taal waarmee ik werd afgeserveerd.

Ondanks het feit dat de voorstelling van Hermitage natuurlijk een enorm gebrek kent aan verhaal en daarmee als theatervoorstelling natuurlijk wat magertjes uit de bus komt, was er in de finale geen deelnemer meer aanwezig die de intrinsieke kwaliteiten bezat om weerstand te bieden aan het overdonderend hartverwarmende optreden van deze sympathieke belgen en vonden de mannen van hermitage Amsterdam aan hun voeten, wonnen zij de harten van het publiek en daarmee de publieksprijs. En met het gunnen van deze prijs aan Hermitage liet het kleinkunst-kenners-publiek van de hoofdstad van ons kleine kikkerlandje (er zaten niet zo veel belgen in de zaal) de professionele jury weten dat het zich niet in de maling laat nemen.  


Ik hoop echt dat Louse blij is met haar beeldje. Zo leek het in ieder geval wel. Het is ook best wel een mooi stukkie brons. En blije mensen, daar houden wij van.

En met een glimlach om mijn mond en de gedachte in mijn hoofd: Zie je wel. Ik ben niet gek, reed ik lachend weg bij de parkeergarage en zwaaide naar Jan. Een winnaar met een staande ovatie en een publieksprijs. Dat is nog eens andere kuche.

Hermitage is mijn winnaar van het Wim Sonneveld Concours 2011.  Daar heb ik geen enkele verdachtmaking voor nodig. Dat is gewoon mijn mening. Een mening die ik deel met de meerderheid van de zaal.

I rest my case en daar drinken we op.