 | |
| Foto: Hans Arend de Wit |
 |
| Fotografie Hans Arend de Wit. |
dinsdag 14 juni 2011
Op een mooie pinksterdag.... ging ik langs bij Ans Markus
dinsdag 31 mei 2011
vrijdag 27 mei 2011
zondag 8 mei 2011
Cabaret
Eer schijnt een tijd te zijn geweest dat je alleen maar "cabaret" op de poster of in het programmaboekje hoefde te schrijven om de zaal vol te krijgen. Die tijd is voorbij. Aan wildgroei komt altijd een einde.
Er is een tijd geweest dat elk spel voor de Atari console een dikke hit was. Atari? Ja zo oud ben ik nou. Wat gebeurde er? Iedere gek die "iets" kon programeren die programmeerde een spelletje. De keuze was te groot, de kwaliteit was te laag. De hele markt stortte in.
De verleiding is te groot. Een volle zaal is veel geld. En het is nu crisis. Mensen nemen minder risico. Ze weten ook inmiddels dat het woordje cabaret niet garant staat voor een geweldige avond. Voorkomen kan je het niet. De honger naar cabaret was gewoon onstilbaar. De markt is ingestort. Het zijn de zware dagen voor de kleinkunst.
Het is fout gegaan, want het gaat altijd een keer fout en dan worden mensen voorzichtig. Heel erg voorzichtig. Zalen programeren dus behoudend om de mensen die nog wel komen niet voor het hoofd te stoten. Deze programmering spreekt de nieuwe generatie theaterbezoekers niet aan waardoor is het theater publiek in rap tempo vergrijst. De theatermakers merken dit en passen hun programma's aan op de wensen van het nieuwe oudere publiek, waardoor zelfs jonge artiesten met relatief succes terugvallen op retro-cabaret.
Toen ik jong was, heerste er vooral verbazing bij de oudere mensen om mij heen hoe truttig die jaren 50 waren geweest. Men snapte zichzelf niet. Men schaamde zich er voor. Dat nooit meer!! Die "ouderen" zijn nu met pensioen. Op plekken waar nu de beslissingen worden genomen zit de generatie die jong was in de jaren vijftig. Voor hun is die tijd, de tijd waarin alles nog goed was, en vermaken zich heerlijk met die retro-zooi.
Maar ooit zullen ook de bejaarden niet meer naar het theater komen en wat dan? Ooit zal er nieuw publiek moeten worden gevonden anders is dit een doodlopende straat. Ik heb er alle vertrouwen in dat als het moet het gaat gebeuren.
Dat gaan allemaal vanzelf maar kost wel tijd. Het enige wat ik kan doen is me alvast heel goed voorbereiden op de roaring twenties!!! en geloof het of niet. Ik heb er nu al zo ongeloverlijk veel zin an.
Er is een tijd geweest dat elk spel voor de Atari console een dikke hit was. Atari? Ja zo oud ben ik nou. Wat gebeurde er? Iedere gek die "iets" kon programeren die programmeerde een spelletje. De keuze was te groot, de kwaliteit was te laag. De hele markt stortte in.
De verleiding is te groot. Een volle zaal is veel geld. En het is nu crisis. Mensen nemen minder risico. Ze weten ook inmiddels dat het woordje cabaret niet garant staat voor een geweldige avond. Voorkomen kan je het niet. De honger naar cabaret was gewoon onstilbaar. De markt is ingestort. Het zijn de zware dagen voor de kleinkunst.
Het is fout gegaan, want het gaat altijd een keer fout en dan worden mensen voorzichtig. Heel erg voorzichtig. Zalen programeren dus behoudend om de mensen die nog wel komen niet voor het hoofd te stoten. Deze programmering spreekt de nieuwe generatie theaterbezoekers niet aan waardoor is het theater publiek in rap tempo vergrijst. De theatermakers merken dit en passen hun programma's aan op de wensen van het nieuwe oudere publiek, waardoor zelfs jonge artiesten met relatief succes terugvallen op retro-cabaret.
Toen ik jong was, heerste er vooral verbazing bij de oudere mensen om mij heen hoe truttig die jaren 50 waren geweest. Men snapte zichzelf niet. Men schaamde zich er voor. Dat nooit meer!! Die "ouderen" zijn nu met pensioen. Op plekken waar nu de beslissingen worden genomen zit de generatie die jong was in de jaren vijftig. Voor hun is die tijd, de tijd waarin alles nog goed was, en vermaken zich heerlijk met die retro-zooi.
Maar ooit zullen ook de bejaarden niet meer naar het theater komen en wat dan? Ooit zal er nieuw publiek moeten worden gevonden anders is dit een doodlopende straat. Ik heb er alle vertrouwen in dat als het moet het gaat gebeuren.
Dat gaan allemaal vanzelf maar kost wel tijd. Het enige wat ik kan doen is me alvast heel goed voorbereiden op de roaring twenties!!! en geloof het of niet. Ik heb er nu al zo ongeloverlijk veel zin an.
donderdag 5 mei 2011
Philip Walkate Zingt + Special Guests - 7 mei 2011
Philip Walkate Zingt + Special Guests - 7 mei 2011Barbara Breedijk, Merel Moistra, Peer Mascini en Philip Walkate treden op in een cabaret- en liedjesavond in Theater Het Perron.
Barbara Breedijk zingt prachtige liedjes in het Engels en het Nederlands, een groot talent. Luister naar haar liedjes op www.myspace.com/barbarabreedijk.
Een nieuwe naam in het cabaretcircuit: Merel Moistra stond recentelijk nog in de halve finale van het Amsterdams Kleinkunstfestival. Bekijk haar site: www.merelmoistra.nl
Ook acteur Peer Mascini zal ons verrassen met een bijzonder gastoptreden! Philip Walkate zingt en praat deze feestelijke avond aan elkaar: www.philipwalkate.com.
Reserveren voor deze bijzondere voorstelling wordt aangeraden!Theater Het Perron, Egelantiersstraat 130, AmsterdamBarbara Breedijk zingt prachtige liedjes in het Engels en het Nederlands, een groot talent. Luister naar haar liedjes op www.myspace.com/barbarabreedijk.
Een nieuwe naam in het cabaretcircuit: Merel Moistra stond recentelijk nog in de halve finale van het Amsterdams Kleinkunstfestival. Bekijk haar site: www.merelmoistra.nl
Ook acteur Peer Mascini zal ons verrassen met een bijzonder gastoptreden! Philip Walkate zingt en praat deze feestelijke avond aan elkaar: www.philipwalkate.com.
Reserveren: info@hetperron.nl of bel 020- 3307035 - www.hetperron.nl
dinsdag 26 april 2011
Gent
Gent ligt eigenlijk helemaal niet zo ver weg. Je bent er zo. De mensen zijn tof. Het ziet er uit als "buitenland" en het is een hele mooie, niet eens zo heel drukke stad. Dat is wat ik zo'n beetje vast heb weten te stellen tijdens mijn 2 daags verblijf in Gent. Een verblijf dat natuurlijk gespeend was van toeristische activiteiten omdat ik daar was om te werken. Het verzorgen van twee spetterende optredens. De eerst tijdens de revu van het feest concept "Kiss me you Fool" in club Tijuana. En een dag later in de Faja Lobi. De Bed en Breakfast waar ik overnachtte en teven de hoofdsponsor van het feest.
Ik had me nogal druk gemaakt om deze optredens omdat ik me de twee dagen voor mijn vertrek werkelijk hondsberoerd voelde. Ik dacht dat het hooikoorts was. Waarschijnlijk was het een gecombineerde hooikoorts en verkoudheid, die er voor zorgde dat het hooikoorts medicijn maar matig werkte. In middels werkt dat wel en stroom mijn neus niet meer.
Heenreis, supervoorspoedig. Ik kwam precies op de afgesproken tijd aan en ja vanaf dat moment begint de vip behandeling. Je kent de stad niet, weet niet waar je moet zijn, dus ik mocht de rest van de dag als een hondje achter iemand aan lopen. Dat zijn dingen waar een lust slavin als ik enorm van kan genieten.
Leer moment, als je de blower in de auto op 10 zet en je rijd door een buitentemperatuur van ongeveer 23 tot 25 graden heen dan werkt dat als een droogkap. Ik kon om 4 uur de krullers er uit halen en het zat geweldig.
Mijn voorprogramma deed het geweldig! Ik werd er zenuwachtig van. Hernieuwde bewondering verkregen voor Cabaret in Quartet. Je kan de potentie van die groep gewoon ruiken. En de response was er ook naar. Geweldig!
Mag ik vanaf deze plek ook Philip en Carlo bedanken voor hun aanwezigheid. Heel fijn om jullie weer terug te zien na het festival en tof dat jullie er waren. Het voelde aan als een grote eer.
En dan ik. Nee eerst nog iets over het concept. David (David is de frontman van Hermitage, de man die mij geboekt had, soort van Gentse halfgod, en toch niet echt beroemd wat hem zeer aangenaam maakt in de omgang) vertelde me: "We vragen de gasten om vroeg te komen en we gieten ze vol met Cava." Dat is Gents voor witte wijn met bubbles die wel smaakt als champange maar geen champagne genoemd mag worden vanwege dingen die gevoelig liggen. We praten er maar niet over.
De volgende dag heb ik gehoord dat er ongeveer een halve fles per persoon doorheen gegaan was. Mijn voorstelling ging dan ook heel goed en dat was inderdaad de balsem op de ziel die David voorspeld had.
Daarna feesten, geprobeerd een beetje optijd terug te zijn in de bed en Breakfast Faja Lobi waar ik de volgende dag zou optreden. De volgende dag in mijn huispak op het terras van de Faja Lobi ontbeten en daarna mijn collega's van het Cabaret uitgezwaaid, en toen weer mijn nest in gedoken. De woorden die ik probeerde te spreken tijdens het ontbijt kwamen er zeer schor uit. Oeps als dat maar goed gaat vanaaf.
We wisten niet wat we konden verwachten. De eigenaar van de Faja Lobi zei dat meestal bij concerten (zeker als het mooi weer was) en dat was het, iedereen buiten bleef zitten. Ik heb 1 rondje met mij ukelele over het terras gelopen en de helft van het terras kwam gezellig mee naar binnen en ik heb ze daarna 1 uur lang binnen gehouden en geleerd dat ook als de mensen er niet voor betalen ze me grappen nog steeds leuk vinden.
En nu ben ik weer thuis en ik ben blij dat ik de rit heb overleeft en heel bij dat ik vorige week geen zelfmoord heb gepleegd, want anders had ik dit niet mogen meemaken. Even aan denken als ik weer eens die neiging heb. Het wordt alleen maar leuker.
En tot slot nog dit. Een kort bericht voor alle nieuwe vrienden in Gent. Vrienden ik mis jullie nu al enorm. Maar onthoud dat als je me nodig hebt (en je kunt het betalen) Dan kan ik dus (in princiepe) binnen 2,5 uur voor je neus staan met een ukelle in mijn handen. En dat is een troostrijke gedachte. Ik stel vast dat er een band is tussen Merel en Gent, die niet zo makkelijk te verbreken is. Ik zal terug blijven komen, dat beloof ik u!
Groetjes
Merel Moistra
Ps voor intimie: David heeft me nog een geweldige mop verteld over cultuurverschillen waar ik twee dagen lachend van in slaap ben gevallen, maar hij moet hem echt zelf vertellen hoor, dan is hij het leukst! Vooral zijn eigen koppige heldenrol in het verhaal is werkelijk hilarisch. Ha ha ha ha, zie je wel. Moet ik alweer lachen.
Ik had me nogal druk gemaakt om deze optredens omdat ik me de twee dagen voor mijn vertrek werkelijk hondsberoerd voelde. Ik dacht dat het hooikoorts was. Waarschijnlijk was het een gecombineerde hooikoorts en verkoudheid, die er voor zorgde dat het hooikoorts medicijn maar matig werkte. In middels werkt dat wel en stroom mijn neus niet meer.
Heenreis, supervoorspoedig. Ik kwam precies op de afgesproken tijd aan en ja vanaf dat moment begint de vip behandeling. Je kent de stad niet, weet niet waar je moet zijn, dus ik mocht de rest van de dag als een hondje achter iemand aan lopen. Dat zijn dingen waar een lust slavin als ik enorm van kan genieten.
Leer moment, als je de blower in de auto op 10 zet en je rijd door een buitentemperatuur van ongeveer 23 tot 25 graden heen dan werkt dat als een droogkap. Ik kon om 4 uur de krullers er uit halen en het zat geweldig.
Mijn voorprogramma deed het geweldig! Ik werd er zenuwachtig van. Hernieuwde bewondering verkregen voor Cabaret in Quartet. Je kan de potentie van die groep gewoon ruiken. En de response was er ook naar. Geweldig!
Mag ik vanaf deze plek ook Philip en Carlo bedanken voor hun aanwezigheid. Heel fijn om jullie weer terug te zien na het festival en tof dat jullie er waren. Het voelde aan als een grote eer.
En dan ik. Nee eerst nog iets over het concept. David (David is de frontman van Hermitage, de man die mij geboekt had, soort van Gentse halfgod, en toch niet echt beroemd wat hem zeer aangenaam maakt in de omgang) vertelde me: "We vragen de gasten om vroeg te komen en we gieten ze vol met Cava." Dat is Gents voor witte wijn met bubbles die wel smaakt als champange maar geen champagne genoemd mag worden vanwege dingen die gevoelig liggen. We praten er maar niet over.
De volgende dag heb ik gehoord dat er ongeveer een halve fles per persoon doorheen gegaan was. Mijn voorstelling ging dan ook heel goed en dat was inderdaad de balsem op de ziel die David voorspeld had.
Daarna feesten, geprobeerd een beetje optijd terug te zijn in de bed en Breakfast Faja Lobi waar ik de volgende dag zou optreden. De volgende dag in mijn huispak op het terras van de Faja Lobi ontbeten en daarna mijn collega's van het Cabaret uitgezwaaid, en toen weer mijn nest in gedoken. De woorden die ik probeerde te spreken tijdens het ontbijt kwamen er zeer schor uit. Oeps als dat maar goed gaat vanaaf.
We wisten niet wat we konden verwachten. De eigenaar van de Faja Lobi zei dat meestal bij concerten (zeker als het mooi weer was) en dat was het, iedereen buiten bleef zitten. Ik heb 1 rondje met mij ukelele over het terras gelopen en de helft van het terras kwam gezellig mee naar binnen en ik heb ze daarna 1 uur lang binnen gehouden en geleerd dat ook als de mensen er niet voor betalen ze me grappen nog steeds leuk vinden.
En nu ben ik weer thuis en ik ben blij dat ik de rit heb overleeft en heel bij dat ik vorige week geen zelfmoord heb gepleegd, want anders had ik dit niet mogen meemaken. Even aan denken als ik weer eens die neiging heb. Het wordt alleen maar leuker.
En tot slot nog dit. Een kort bericht voor alle nieuwe vrienden in Gent. Vrienden ik mis jullie nu al enorm. Maar onthoud dat als je me nodig hebt (en je kunt het betalen) Dan kan ik dus (in princiepe) binnen 2,5 uur voor je neus staan met een ukelle in mijn handen. En dat is een troostrijke gedachte. Ik stel vast dat er een band is tussen Merel en Gent, die niet zo makkelijk te verbreken is. Ik zal terug blijven komen, dat beloof ik u!
Groetjes
Merel Moistra
Ps voor intimie: David heeft me nog een geweldige mop verteld over cultuurverschillen waar ik twee dagen lachend van in slaap ben gevallen, maar hij moet hem echt zelf vertellen hoor, dan is hij het leukst! Vooral zijn eigen koppige heldenrol in het verhaal is werkelijk hilarisch. Ha ha ha ha, zie je wel. Moet ik alweer lachen.
vrijdag 22 april 2011
Het zonnetje in huis
Het is April. Het is boven de 20 graden. De zon schijnt er waait een licht briesje en de berk staat in volle bloei. Iemand met hooikoorts en met een specifieke allergie voor berkenbloesem kan het niet slechter treffen. Maar alhoewel het pijn doet en ik er moe en draaierig van word, blijf ik positief, want de Berk is zo meteen uitgebloeid en ik heb het op dit moment helemaal niet koud! Het is hier binnen beter dan buiten.
Abonneren op:
Posts (Atom)